Tego ranka, 31 maja, poszłam do stajni żeby zobaczyć wspaniałego nowonarodzonego ogierka. Kiedy wracałam do domu, widziałam Algomeja ,,rozmawiającego'' ze swoją najlepszą przyjaciółką Wełtawą i jej klaczką po Gangesie. Uwielbiał wychylać się ze swego boksu i ,,gaworzyć'' ze źrebakami, czasami liżąc je tak długo, aż były zupełnie mokre. Uśmiechnęłam się do siebie myśląc, jaki jest szczęśliwy. Pół godziny później już nie żył. Jego wielkie i szlachetne serce po prostu się zatrzymało...

Z tego co wiem, Algomej był jednym z ostatnich synów wielkiego Celebesa. Był także ostatnim synem niezwykłej Algonkiny. Miał 31 lat.

Wyhodowany w Janowie Podlaskim stanowił w Polsce przez kilka lat. Następnie, w zamian za ogiera Probat, wydzierżawiony został do Szwecji. Tam, w roku 1980 zdobył tytuł Narodowego Czempiona Ogierów. W Szwecji pozostawił wiele doskonałych źrebiąt, między innymi ogiera Algorytm hodowli stadniny w Blommeröd. Pełną siostrą Algomeja była doskonała Algeria, która odeszła od nas dwa lata temu. Algeria była Czempionką Polski Klaczy Starszych. Jej córki Almeria i Algebra nadal reprezentują rodzinę Algonkiny w Canterbury Farm.

Algomej w wieku 16 lat

fot. Z. Raczkowska

Algomej wrócił ze Szwecji do Polski i w 1985 roku, podczas Czempionatu Polski, wraz z ogierem Penitent zdobył identyczną liczbę punktów. Stali nos-w-nos. Podzielona publiczność dopingowała swoich faworytów: gniadego kuhailana i srebrno-siwego saklawi, ogiery tak różne w typie, a jednocześnie tak wspaniałe. Ostatecznie zwyciężył Penitent, gdyż otrzymał wyższą notę za typ, podczas gdy Algomej lepiej wypadł w ruchu. Algomej został Wiceczempionem Polski Ogierów Starszych.

Wśród jego potomstwa znajdują się między innymi Deficyt, sprzedany za sumę 609.000 USD, Algonkian - będący obecnie własnością Joe Malloya, Epizod, Estyma (535.000 USD), Ejnia oraz doskonała matka stadna Elleida. Kontynuatorem rodu Algomeja w Canterbury Farm jest jego syn Gauguin. Jego krew płynie też w żyłach 7 córek, które pozostawił w stadninie.

Algomej

fot. Z. Raczkowska

Algomej stosunkowo późno, bo w wieku 17 lat, został sprzedany do Stanów Zjednoczonych. W moje ręce trafił wieku 24 lat i był ze mną aż do końca. Jego płodność powinna była spadać z wiekiem, ale w pierwszym roku z pokrytych 16 klaczy urodziło się 15 źrebiąt, a od tego czasu jeszcze wiele więcej. Kilka lat temu przeszedł na hodowlaną ,,emeryturę'', ale z pewnością nie utracił zainteresowania ,,płcią przeciwną''. Każdego ranka obserwował paradę klaczy i źrebiąt wychodzących na pastwisko, a następnie wieczorem - powracających do stajni. Wychylał się, węszył i rżał do przechodzących. Miał silną budowę, był zdrowy i dobrze się prezentował - z lśniącą sierścią, dobrą sylwetką oraz błyszczącymi oczyma... aż do końca.

Algomej w wieku 24 lat

Miał 31 lat. Będzie go brakowało w hodowli polskich koni arabskich, a zwłaszcza tutaj. Był doskonałym ogierem, reprezentatywnym dla typu polskiego kuhailana.

Jestem bardzo wdzięczna, że spędził ze mną część swojego życia. Był dżentelmenem, przyjazną duszą i wspaniałym stworzeniem. Kochałam go gorąco.

Dziękuję Ci Algomej, mój przyjacielu. Do widzenia.

Marsha Parkinson, 31 maja 2004 r.